Wśród motywów prac powracają (znów wpatrzone w widza) oczy i charakterystyczne, zdeformowane ludzkie sylwetki. Rozpoznawalne figury zostają uproszczone i przekształcone, zyskując niejednoznaczny, pełen napięcia charakter. Intensywne barwy sąsiadują z niemal monochromatycznymi płótnami, w których kolor pojawia się jedynie jako subtelny akcent. W tej oszczędności i deformacji odnaleźć można echa lęku, traumy i świata, który utracił swoją oczywistość.

Co ważne, Wrzal nie opowiada o wojnie wprost. Jej obecność pozostaje raczej w emocjach, napięciu i sposobie, w jaki przedstawiony człowiek mierzy się z rzeczywistością sąsiadującą z przemocą. Puste pola i płaszczyzny, nakładające się na siebie niczym „obraz w obrazie”, współtworzą układ i napięcie płótna, po raz kolejny pozostawiając granicę – płynną, niedookreśloną – pomiędzy tym, co rozpoznawalne, a tym, co abstrakcyjne, wyobrażone.